Szkoła · 21 myślicieli
Filozofia starożytnej Grecji
Osoby ze szkoły „Filozofia starożytnej Grecji” na mapie gwiazd Agory (łącznie 21), od Tales z Miletu do Hipparchia, w porządku chronologicznym.
- ok. 624–546 p.n.e.Tales z Miletu
Przyrodę można wyjaśnić z samej przyrody, a nie mitami – a woda jest podstawowym tworzywem, z którego wszystko pochodzi.
- ok. 610–546 p.n.e.Anaksymander
Źródłem wszystkiego nie jest znane tworzywo jak woda, lecz coś nieograniczonego i nieokreślonego, z czego wszystkie rzeczy powstają i do czego wracają.
- ok. 586–526 p.n.e.Anaksymenes
Wszystko składa się z powietrza: rozrzedzone staje się ogniem, ściśnięte – wiatrem, wodą, ziemią i kamieniem.
- według tradycji ok. 570–495 p.n.e.Pitagoras
Przypisywana mu nauka głosi, że liczby i ich stosunki porządkują cały świat – i że dusza rodzi się na nowo w nowych ciałach.
- ok. 570–478 p.n.e.Ksenofanes
Bogowie poetów są ludzkimi wymysłami; jest jeden bóg niepodobny do nas, a ludzka wiedza o takich sprawach jest tylko mniemaniem.
- ok. 535–475 p.n.e.Heraklit
Wszystko nieustannie się zmienia, jak płynąca rzeka, a jednak ukryty porządek spaja świat przez napięcie przeciwieństw.
- ok. 515–450 p.n.e.Parmenides
Zmiana i wielość są złudzeniami zmysłów; rozum pokazuje, że to, co naprawdę istnieje, jest jedno, niezmienne i wieczne.
- ok. 500–428 p.n.e.Anaksagoras
Wszystko zawiera cząstkę wszystkiego, a kosmiczny Umysł wprawił pierwotną mieszaninę w ruch i ją uporządkował.
- ok. 494–434 p.n.e.Empedokles
Wszystko składa się z czterech żywiołów – ziemi, wody, powietrza i ognia – które dwie siły, Miłość i Niezgoda, stale mieszają i rozdzielają.
- ok. 490–420 p.n.e.Protagoras
Według zwykłego odczytania („Teajtet” Platona): nie ma prawdy poza ludzkimi perspektywami – każdy człowiek jest miarą tego, co jest dla niego prawdziwe.
- ok. 490–430 p.n.e.Zenon z Elei
Jego paradoksy, jak Achilles, który nigdy nie dogoni żółwia, miały pokazać, że ruch i wielość prowadzą do sprzeczności.
- ok. 483–376 p.n.e.Gorgiasz
Nie da się dowieść, że cokolwiek istnieje, da się poznać ani przekazać – co czyni przekonującą mowę, a nie prawdę, prawdziwą władzą nad ludźmi.
- 470–399 p.n.e.Sokrates
Przyznanie się do tego, czego się nie wie, jest początkiem mądrości, a zadawanie uporczywych pytań to sposób, by dowiedzieć się, jak dobrze żyć.
- ok. 460–370 p.n.e.Demokryt
Świat składa się wyłącznie z maleńkich niepodzielnych cząstek poruszających się w pustej przestrzeni – a spokojny, pogodny umysł jest najlepszym życiem.
- ok. 445–365 p.n.e.Antystenes
Cnota wystarcza do szczęścia; bogactwo, przyjemność i reputacja są bezwartościowe, a ciężka praca sama jest dobrem.
- ok. 435–356 p.n.e.Arystyp
Dobrem jest przyjemność, którą odczuwamy teraz – więc ciesz się nią, ale pozostań jej panem, a nie niewolnikiem.
- 428–348 p.n.e.Platon
Według Platona świat widzialny jest tylko kopią wiecznych, doskonałych Idei, które ujmuje jedynie rozum – a ich poznanie czyni ludzi i państwa sprawiedliwymi.
- ok. 412–323 p.n.e.Diogenes z Synopy
Żyj prosto, zgodnie z naturą, i ignoruj bogactwo, pozycję i konwenanse społeczne – prawdziwa wolność to potrzebować niemal niczego.
- 384–322 p.n.e.Arystoteles
Według Arystotelesa wiedza zaczyna się od uważnej obserwacji świata, wszystko dąży do jakiegoś celu, a dobre życie polega na ćwiczeniu cnót – każda z nich jest środkiem między za dużo a za mało, jak odwaga między tchórzostwem a brawurą.
- ok. 365–285 p.n.e.Krates z Teb
Własność i konwenanse czynią nas zależnymi; człowiek, który potrzebuje niemal niczego, jest wolny – i może żyć, kochać i mówić otwarcie bez wstydu.
- ok. 350–280 p.n.e.Hipparchia
Kobieta może prowadzić takie samo wolne, proste życie i mówić, co myśli, równie otwarcie jak każdy mężczyzna – co robiła wbrew wszelkim konwenansom.