Julia Kristeva

Agora

Julia Kristeva

ur. 1941

Pierwsze przybliżeniecelowe uproszczenie – portret mówi więcej

Pod uporządkowaną strukturą języka działa cielesny rytm popędów, a ja kształtuje się, wyrzucając to, co budzi w nim wstręt.

Umiejscowienie

Strukturalizm i poststrukturalizm · Europa Wschodnia · Język, Egzystencja i ja, Społeczeństwo i historia, Płeć i feminizm

Bułgarsko-francuska teoretyczka i psychoanalityczka: pod symbolicznym porządkiem języka działa „semiotyczne”, cielesny rytm popędów; abiekt wyznacza to, co ja wyrzuca, by stać się ja.

Kluczowe idee

Semiotyczne i symboliczne
Intertekstualność
Abiekcja

Nauczyciele: Roland Barthes

Otwórz na mapie gwiazd

Wpływ

Pod wpływem 7

Teresa z Ávili

pod wpływem
Kristeva devoted the narrative study Thérèse mon amour (2008) to Teresa of Ávila, reading her ecstasies and writing as an experience of love and belief open to psychoanalysis. J. Kristeva, Thérèse mon amour. Sainte Thérèse d’Avila (2008)
Źródło: szkic AI
Teresa z Ávili › 1515–1582
Georg Wilhelm Friedrich Hegel

pod wpływem
Kristeva reinterpreted Hegel’s negativity as the movement of the drives, which she called rejection and found at work in poetic language (La révolution du langage poétique, 1974). J. Kristeva, La révolution du langage poétique (1974)
Źródło: szkic AI
Georg Wilhelm Friedrich Hegel › 1770–1831
Sigmund Freud

pod wpływem ✓
Kristeva grounded her distinction between the semiotic and the symbolic in Freud’s theory of the drives (La révolution du langage poétique, 1974) and practised as a psychoanalyst. J. Kristeva, La révolution du langage poétique (1974); Pouvoirs de l’horreur (1980)
Źródło: także w Wikidanych · Wikidata
Sigmund Freud › 1856–1939
Michaił Bachtin

pod wpływem ✓
In ‘Le mot, le dialogue et le roman’ (1967) Kristeva derived intertextuality from Bakhtin’s dialogism: every text absorbs and transforms other texts. J. Kristeva, “Le mot, le dialogue et le roman”, Critique (1967), in Sēmeiōtikē. Recherches pour une sémanalyse (1969)
Źródło: także w Wikidanych · Wikidata
Michaił Bachtin › 1895–1975
Jacques Lacan

pod wpływem ✓
Kristeva took up Lacan’s symbolic order and mirror stage but placed before them a ‘semiotic’ level of drives and rhythms (La révolution du langage poétique, 1974). J. Kristeva, La révolution du langage poétique (1974); J. Lacan, “Le stade du miroir” (1949), in Écrits (1966); SEP “Jacques Lacan”
Źródło: także w Wikidanych · Wikidata · InPhO
Jacques Lacan › 1901–1981
Roland Barthes nauczyciel(ka)

nauczyciel(ka) ✓
Kristeva came to Paris at the end of 1965 on a French government scholarship and attended Barthes’s seminar at the École pratique des hautes études; her doctoral thesis (1969, Le texte du roman) was supervised by Lucien Goldmann. Barthes reviewed her Sèméiôtikè as ‘L’étrangère’ (1970). J. Kristeva, “My Memory’s Hyperbole” (1984); R. Barthes, “L’étrangère”, La Quinzaine littéraire (1970)
Źródło: także w Wikidanych · Wikidata
Roland Barthes › 1915–1980
Mary Douglas

pod wpływem
Kristeva built her theory of the abject on Douglas’s analysis of dirt as matter out of place that threatens order, adding a psychoanalytic account (Pouvoirs de l’horreur, 1980). J. Kristeva, Pouvoirs de l’horreur (1980); M. Douglas, Purity and Danger (1966)
Źródło: szkic AI
Mary Douglas › 1921–2007

Krytyka

Krytyka ze strony 1

Judith Butler

krytyka ze strony
Butler objected that Kristeva’s semiotic, rooted in a pre-paternal maternal body, naturalises maternity and remains subordinate to the paternal law it contests (Gender Trouble, 1990, ch. 3). J. Butler, Gender Trouble (1990), ch. 3.1 “The Body Politics of Julia Kristeva”
Źródło: szkic AI
Judith Butler › ur. 1956

Dzieła

1974Rewolucja języka poetyckiego
Semiotyczna chora pod językiem symbolicznym, odczytana przez Mallarmégo i Lautréamonta.
1980Potęgi grozy
Abiekcja: to, co podmiot wyrzuca – brud, zwłoki, to, co matczyne – by w ogóle stać się podmiotem.

Stanowisko

Kristeva distinguishes two modes of signification. The symbolic is the order of grammar, logic and the law; the semiotic is the pre-verbal flow of drives and rhythms, bound to the maternal body, which persists within language as its music, its breaks and its excesses. Poetic language – Mallarmé, Lautréamont, Céline – lets the semiotic erupt and so revolutionises the subject; this is why she treats literature as a political matter. “Powers of Horror” introduces the abject: not an object but what the subject must expel – filth, waste, the corpse, the maternal – in order to have a boundary at all. Her later studies treat melancholia, love and the foreigner within each of us.

Życie i kontekst

Julia Kristeva (born 1941 in Sliven, Bulgaria) came to Paris on a scholarship in 1965, joined Roland Barthes’s seminar and the group around the journal Tel Quel, and married the writer Philippe Sollers. She introduced the work of Mikhail Bakhtin to French readers, trained as a psychoanalyst and taught at the University of Paris VII. She has also written novels and studies of Arendt, Klein and Colette. Her 1970s support for Maoism has been criticised.