Carl Schmitt
Według Schmitta polityka polega ostatecznie na rozstrzyganiu, kto jest przyjacielem, a kto wrogiem, a prawdziwa suwerenność ujawnia się w mocy zawieszenia prawa.
Umiejscowienie
„Suwerenem jest ten, kto decyduje o stanie wyjątkowym”; rozróżnienie przyjaciel–wróg.
Kluczowe idee
- Stan wyjątkowy
- Przyjaciel i wróg
- Teologia polityczna
Wpływ
Pod wpływem 4
Niccolò Machiavelli
pod wpływem ✓
Schmitt began his history of dictatorship with Machiavelli, reading The Prince as a technical treatise on state power (Die Diktatur, 1921). C. Schmitt, Die Diktatur (1921); SEP “Carl Schmitt”
Źródło: także w Wikidanych · Wikidata
Niccolò Machiavelli › 1469–1527
Franciszek de Vitoria
pod wpływem
Schmitt read Vitoria’s Relectio de Indis (1539) as theology of a Christian order whose arguments nonetheless served the Spanish appropriation of land (Der Nomos der Erde, 1950). C. Schmitt, Der Nomos der Erde im Völkerrecht des Jus Publicum Europaeum (1950); F. de Vitoria, Relectio de Indis (1539)
Źródło: szkic AI
Franciszek de Vitoria › ok. 1483–1546
Thomas Hobbes
pod wpływem ✓
Schmitt took Hobbes’s ‘auctoritas, non veritas facit legem’ as the formula of decisionism (Politische Theologie, 1922) and later examined the Leviathan as a failed political symbol (1938). C. Schmitt, Politische Theologie (1922); Der Leviathan in der Staatslehre des Thomas Hobbes (1938); SEP “Carl Schmitt”
Źródło: także w Wikidanych · Wikidata
Thomas Hobbes › 1588–1679
Max Weber
pod wpływem
Schmitt, who heard Weber’s ‘Politik als Beruf’ in Munich (1919), made the plebiscitary Reich president, as Weber conceived him, guardian of the constitution (Der Hüter der Verfassung, 1931). C. Schmitt, Der Hüter der Verfassung (1931); M. Weber, “Der Reichspräsident” (1919); W. J. Mommsen, Max Weber und die deutsche Politik 1890–1920 (1959); SEP “Carl Schmitt”
Źródło: szkic AI
Max Weber › 1864–1920
Wpływ na 3
Walter Benjamin
wpływ na
Benjamin drew on Schmitt’s Political Theology (1922) for sovereignty and the state of exception in Origin of the German Trauerspiel (1928), acknowledging the debt in a letter (1930). W. Benjamin, Ursprung des deutschen Trauerspiels (1928); letter to C. Schmitt (9 Dec. 1930); H. Bredekamp, “From Walter Benjamin to Carl Schmitt, via Thomas Hobbes”, Critical Inquiry 25 (1999)
Źródło: szkic AI
Walter Benjamin › 1892–1940
Reinhart Koselleck
wpływ na ✓
Koselleck, who saw Schmitt as a mentor, took up Schmitt’s account of the absolutist state as ending civil war, which Enlightenment critique then undermined (Kritik und Krise, 1959). R. Koselleck, Kritik und Krise (diss. Heidelberg 1954; publ. 1959); C. Schmitt, Der Leviathan in der Staatslehre des Thomas Hobbes (1938); R. Koselleck and C. Schmitt, Der Briefwechsel 1953–1983, ed. J. E. Dunkhase (2019); SEP “Carl Schmitt”
Źródło: także w Wikidanych · Wikidata
Reinhart Koselleck › 1923–2006
Giorgio Agamben
wpływ na
Agamben made Schmitt’s definition of the sovereign as he who decides on the exception the starting point of Homo Sacer’s first part (1995) and State of Exception (2003). G. Agamben, Homo sacer (1995); Stato di eccezione (2003); C. Schmitt, Politische Theologie (1922); SEP “Carl Schmitt”
Źródło: także w InPhO · InPhO
Giorgio Agamben › ur. 1942
Krytyka
Krytyka ze strony 1
Jürgen Habermas
krytyka ze strony
Habermas objected that Schmitt’s decisionism dissolves the normative foundations of constitutional democracy (‘Die Schrecken der Autonomie. Carl Schmitt auf Englisch’, in Eine Art Schadensabwicklung, 1987). J. Habermas, “Die Schrecken der Autonomie. Carl Schmitt auf Englisch”, in Eine Art Schadensabwicklung (1987)
Źródło: szkic AI
Jürgen Habermas › 1929–2026
Dzieła
Suwerenem jest ten, kto decyduje o stanie wyjątkowym.
Polityczność to rozróżnienie przyjaciela i wroga.
Stanowisko
Schmitt’s thought starts from the limits of liberal legal order. “Sovereign is he who decides on the exception”: in an emergency it is not the norm that decides, but a will. In Political Theology he argued that the central concepts of modern political theory are secularised theological concepts. The Concept of the Political defines the political through the distinction between friend and enemy, which no economic or moral consensus can abolish; liberal parliamentarism, as endless discussion, fails to recognise this. Critics from Kelsen and Heller to Habermas hold that these ideas helped to hollow out the Weimar constitution; in 1932 he represented the Reich government against Prussia before the Staatsgerichtshof, and from 1933 he put his concepts at the service of the Nazi regime. Nevertheless, Schmitt remains an influential and contested reference for both the right and the left – from constitutional law to Agamben and Chantal Mouffe.
Życie i kontekst
Schmitt was born in 1888 in Plettenberg, Westphalia, into a Catholic family and became one of the leading German jurists of the Weimar Republic, teaching in Bonn and Berlin. In 1933 he joined the NSDAP and justified the regime’s crimes, including the murders of 1934, until he lost his party posts in 1936. After 1945 he never taught again and lived in Plettenberg until 1985.
Dalsze główne dzieła
- Political Theology (1922)
- The Crisis of Parliamentary Democracy (1923)
- The Concept of the Political (1927)
- Constitutional Theory (1928)
- The Nomos of the Earth (1950)
Pojawia się w
- Podróż „Filozofia w czasach narodowego socjalizmu” · Przystanek 6 z 10
Stan na listopad 2026 · Źródła · Ulepsz tę stronę · Jak powstaje Agora