Will-o'-the-wisp – on the map because of their influence as an ideologue of National Socialism, as an object of critique.

Alfred Baeumler

1887–1968

Pierwsze przybliżeniecelowe uproszczenie – portret mówi więcej

Według Baeumlera Nietzsche był filozofem politycznym heroicznego, wojowniczego realizmu – lektura, która uczyniła go użytecznym dla narodowego socjalizmu i którą uważa się dziś za wypaczenie.

Umiejscowienie

Filozofia polityczna i etyka (XX–XXI w.) · Europa Wschodnia · Polityka i prawo, Estetyka

Niemiecki filozof, który pisał o estetyce Kanta, w 1931 roku przedstawił Nietzschego jako „filozofa i polityka” nadchodzącej Rzeszy, a od 1933 roku był profesorem pedagogiki politycznej w Berlinie i urzędnikiem Amt Rosenberg; na mapie jako przedmiot krytyki.

Kluczowe idee

Nietzsche jako filozof polityczny (wypaczająca lektura)
Heroiczny realizm
Pedagogika polityczna w narodowym socjalizmie
Krytyka władzy sądzenia Kanta i jej historia

Otwórz na mapie gwiazd

Wpływ

Pod wpływem 2

Johann Jakob Bachofen

pod wpływem
Baeumler, later a Nazi philosopher, presented Bachofen as mythologist of Romanticism and of a chthonic world before reason (1926); Thomas Mann criticised it as reactionary (Pariser Rechenschaft, 1926). A. Baeumler, “Bachofen der Mythologe der Romantik”, introduction to M. Schröter (ed.), Der Mythus von Orient und Occident (1926); T. Mann, Pariser Rechenschaft (1926)
Źródło: szkic AI
Johann Jakob Bachofen › 1815–1887
Friedrich Nietzsche

pod wpływem
Baeumler appropriated Nietzsche for National Socialism, recasting the will to power as heroic realism (Nietzsche, der Philosoph und Politiker, 1931) – a reading scholarship treats as distortion. A. Baeumler, Nietzsche, der Philosoph und Politiker (1931); M. Montinari, “Nietzsche zwischen Alfred Baeumler und Georg Lukács” (1982); S. E. Aschheim, The Nietzsche Legacy in Germany 1890–1990 (1992)
Źródło: szkic AI
Friedrich Nietzsche › 1844–1900

Krytyka

Krytyka ze strony 2

György Lukács

krytyka ze strony
Lukács treated Baeumler’s heroic-political reading of Nietzsche (Nietzsche, der Philosoph und Politiker, 1931) as an example of the fascist appropriation of irrationalism (Die Zerstörung der Vernunft, 1954). G. Lukács, Die Zerstörung der Vernunft (1954); A. Baeumler, Nietzsche, der Philosoph und Politiker (1931)
Źródło: szkic AI
György Lukács › 1885–1971
Martin Heidegger

krytyka ze strony
In his Nietzsche lectures (1936–37) Heidegger rejected Baeumler’s claim that the doctrine of eternal recurrence is unimportant beside the will to power (Nietzsche I, 1961). M. Heidegger, Nietzsche I (1961; lectures 1936–37); A. Baeumler, Nietzsche, der Philosoph und Politiker (1931)
Źródło: szkic AI
Martin Heidegger › 1889–1976

Dzieła

1931Nietzsche, filozof i polityk
Czyta Nietzschego jako filozofa heroicznego, politycznego realizmu i woli mocy, pomijając wieczny powrót – główny tekst akademicki narodowosocjalistycznego zawłaszczenia Nietzschego.

Stanowisko

Baeumler is on the map as an ideologue because the history of Nietzsche’s reception treats him as the main academic author of the National Socialist reading. He presented Nietzsche as a philosopher of the will to power understood as a heroic, warlike “realism” and of a coming Germanic Reich, and declared the doctrine of eternal recurrence unimportant for the system – a step that made the work politically usable. Heidegger objected in his Nietzsche lectures of 1936–37 that the recurrence cannot be set aside; Georg Lukács (1954) treated Baeumler’s book as a document of fascist irrationalism, although he himself read Nietzsche as a forerunner of fascism. Mazzino Montinari’s essay “Nietzsche between Alfred Baeumler and Georg Lukács” (1982) showed that both readings rested on the compilation “The Will to Power” and on selective quotation. Baeumler’s earlier work on the history of Kant’s aesthetics is still cited in Kant scholarship.

Życie i kontekst

Alfred Baeumler was born on 19 November 1887 in Neustadt an der Tafelfichte in northern Bohemia. He studied in Munich, Bonn and Berlin and took his doctorate in Munich with a thesis on Kant’s aesthetics; after service in the First World War he published “Kant’s Critique of Judgement: Its History and Systematics” (1923) and an influential introduction to Bachofen (1926). He taught at the Technical University of Dresden, where he became professor in 1929. In 1930 he edited Nietzsche’s works for the Kröner publishing house, and in 1931 he published “Nietzsche, Philosopher and Politician”. Close to Alfred Rosenberg’s Kampfbund für deutsche Kultur, he joined the NSDAP in 1933 and received the new chair of political pedagogy in Berlin; on 10 May 1933 he addressed students before the book burning. He later headed the science office in the Amt Rosenberg. After 1945 he was interned until 1948 and did not return to a university post. He died in Eningen near Reutlingen on 19 March 1968.

Dalsze główne dzieła

Kant’s Critique of Judgement: Its History and Systematics (Kants Kritik der Urteilskraft. Ihre Geschichte und Systematik, 1923)
The Myth of Orient and Occident (introduction to Bachofen, 1926)
Nietzsche, Philosopher and Politician (Nietzsche, der Philosoph und Politiker, 1931)
Men’s League and Science (Männerbund und Wissenschaft, 1934)